تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصارُ (63)
«1» مجمع البيان (چ 1401 ق) ج 4 ص 484 بنقل از عياشى.
جلد 11 - صفحه 209
بعد از تفحص بسيار کفار، چون اهل ايمان را نبينند، از روى توبيخ نفس خود گويند:
أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا: «استفهام توبيخى» يعنى چرا با ايشان سخريه و استهزاء مى‌کرديم، أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصارُ: يا ميل کرده از ايشان چشمهاى ما و نور باصره ما بر ايشان نمى‌افتد. در آثار آمده که حق تعالى آن فقراء را در غرفات بهشت به ايشان نمايد تا يقين کنند در جهنم نيستند و حسرت ايشان زياده شود.