تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَکَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْکُمْ مُرْسَلُونَ «14»
إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ: چون فرستاديم بسوى شهر انطاکيه دو نفر را، فَکَذَّبُوهُما: پس تکذيب کردند اهل شهر آن دو نفر را و به زندان محبوس ساختند، فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ: پس غالب گردانيديم ايشان را به فرستادن سيمى که شمعون الصفا بود.
چون شمعون مقرب سلطان و با او به بتخانه مى‌آمد و خدا را سجده مى‌کرد، مردم به گمان آنکه بت را سجده نمايد. روزى از شاه پرسيد: شنيده‌ام دو نفر را حبس نمودى به جهت آنکه ادعاى ديگر و مردم را از اين منع کنند؟ گفت:
آرى. شمعون گفت: بفرما ايشان را حاضر کنند، گفتار ايشان عجيب است.
ملک امر به احضار آنها، چون شمعون را ديدند خوشحال و دليروار نشستند.
«1» منهج الصادقين، ج 7، ص 473- 475. و با اندکى تفاوت در مجمع البيان، ط مکتبة الحياة جزء 22، ص 14- 15.
جلد 11 - صفحه 65
شمعون پرسيد: کيستيد و براى چه آمديد؟ گفتند: آمده‌ايم تا ملک و قوم را از بت‌پرستى باز داريم و به پرستش خداى آسمان و زمين دعوت کنيم. شمعون گفت: حجتى داريد؟ گفتند: بيماران و ابرص و اکمه را به اذن خدا شفا دهيم.
ملک امر کرد کودکى را که چشم او مساوى پيشانى او بود حاضر، ايشان دعا کردند فورا هر دو چشم شکافته شد، بعد دو مهره از گل ساختند و به آن موضع نهادند حدقه شده بينا گرديد.
ملک متعجب شد، شمعون گفت: ما نيز از اين خدايان بخواهيم تا اين کار کنند. ملک آهسته گفت: تو مى‌دانى اينها نمى‌بينند، نمى‌شنوند و قدرت بر چيزى ندارند، شمعون گفت: اى جوانان، خداى شما ديگر چه مى‌کند؟ گفتند:
مرده را زنده مى‌فرمايد: شمعون گفت: اگر چنين کارى شود ما همه ايمان مى‌آوريم. پسر ملک هفت روز بود که مرده بود حاضر ساختند، شمعون در خفيه دعا و آن دو نفر هم تبعيت نمودند، دعا مستجاب، پسر فورا زنده و از جا برخاست، گفت: اى قوم از خدا بترسيد و به او ايمان آريد که مرا در اين هفت روز به هفت طبقه آتش بردند و عذاب نمودند، امروز درب آسمان گشوده جوانى نيکو صورت را ديدم براى هر سه شفاعت مى‌نمود. گفتند: سه کيستند؟ گفت:
شمعون وصى حضرت عيسى، و آن دو نفر؛ و آن جوان که براى آن دو نفر دعا مى‌نمود حضرت عيسى عليه السلام بود. «1» عياشى از حضرت باقر و صادق عليهما السلام روايت نموده که ميت پسر شاه بود، بعد از زنده شدن خاک از سر او مى‌ريخت و مى‌دويد. ملک از عقب سر او با سرعت بدو رسيد، پرسيد: اى فرزند چيست حال تو؟ گفت: در حال موت دو مرد را ديدم در سجده افتاده حيات مرا از خداى خود خواستند. ملک گفت: اگر آن دو را بينى مى‌شناسى؟ گفت: آرى. امر نمود مردم به صحرا و تعيين نمود که يکى از رسولان پيشتر بيايد و بعد مردم بسيار و پس از آن ديگرى بيايد تا بداند پسرش ايشان را مى‌شناسد يا نه، اول که رسول آمد پسر گفت اين يکى از ايشان
«1» مدرک ياد شده.
جلد 11 - صفحه 66
است، بعد از جمعيت، ديگرى آمد، پسر گفت: اين دومى است. اين سخن در ملک تأثير نمود، نزد اين حال شمعون با آن دو نفر زبان به دعوت گشودند. «1» فَقالُوا إِنَّا إِلَيْکُمْ مُرْسَلُونَ: پس گفتند بدرستى که ما بسوى شما فرستاده شدگانيم از جانب عيسى روح اللّه و به قصد هدايت شما آمده‌ايم. ملک با قوم ايمان آوردند لکن بقيه ايمان نياوردند و در مقام خصومت برآمدند.