تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ (30)
چون نافرمانى بندگان موجب حسرت است در روز معاد، لذا فرمايد:
يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ: اى تأسف و ندامت روز قيامت بر بندگان که جميع عمر را صرف کفر و معصيت نموده، با وجود اين حال، ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ:
نمى‌آمد بديشان هيچ پيغمبرى، إِلَّا کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ: مگر آنکه بودند که با او استهزاء مى‌کردند. يا اين حسرت حکايت است از قول کفار وقتى که رسولان را کشتند و عذاب را معاينه ديدند گفتند: اى حسرت و اندوه که ما راست بر آن بندگان صالح که بر دست ما کشته نمى‌شدند و ما به آنها ايمان مى‌آورديم و اين عذاب به ما نمى‌رسيد. يا تأسف و تلهف جميع بندگان را باشد بر نفسهاى خود.