تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْکُلُونَ (33)
وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ: و نشانه مر ايشان راست بر قدرت ما بر بعثت و حشر ايشان زمين مرده، يعنى خشک شده و بى‌گياه که در زمستان مشاهده مى‌شود به قدرت کامله ما به سبب باران، أَحْيَيْناها: زنده گردانيم آن را که با طراوت و نضارت مى‌گردد، وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا: و بيرون آورديم از او حبوبات که قوت انسانى است از گندم و جو و برنج و غير آن، فَمِنْهُ يَأْکُلُونَ: پس از آن دانه مى‌خوردند و به آن رشد و نمو و تربيت مى‌يابند و ارتزاق انسان از آن، و کمى آن موجب قحط و فقدان آن باعث هلاک است.
جلد 11 - صفحه 75