در قرآن از ميان ميوه‌ها نام انگور و خرما بيش‌تر به کار رفته و اين يا به خاطر نقش غذايى اين دو ميوه است و يا به خاطر در دسترس بودن آنها يا تنوّع گونه‌هاى آنها يا بهره‌گيرى از خشک و تر آن دو و يا جهات ديگر.
دو کلمه «نَخِيلٍ» و «أَعْنابٍ» به صورت جمع بکار رفته است، زيرا هر يک از خرما و انگور داراى انواع زيادى هستند.