1- مسلمانان بايد بر سر مشترکات، با اهل کتاب به توافق برسند. «قُلْ يا أَهْلَ الْکِتابِ تَعالَوْا إِلى کَلِمَةٍ ...»
2- بايد در دعوت به وحدت، پيش قدم بود. «قُلْ يا أَهْلَ الْکِتابِ»
3- اگر به تمام اهدافِ حقّ خود دست نيافتيد، از تلاش براى رسيدن به بعضى از آن خوددارى نکنيد. «تَعالَوْا إِلى کَلِمَةٍ ...»
4- يکى از مراحل تبليغ، دعوت به مشترکات است. «کَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَکُمْ»
5- در تبليغ و دعوت ديگران، بايد ابتدا به عقايد حقّه و مقدّسات مشترک، احترام گذارد. «کَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَکُمْ»
6- يگانه پرستى و بيزارى از شرک، از جمله امور مشترک تمام اديان آسمانى است. «کَلِمَةٍ سَواءٍ ... أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ»
7- توحيد، سبب تعالى انسان است. «تعالوا» در جايى بکار مى‌رود که دعوت به رشد و بالا آمدن باشد. «تَعالَوْا ... أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ»
8- اطاعت بى‌چون و چرا از ديگر انسان‌ها، نشانه‌ى پذيرش نوعى ربوبيّت براى آنها ويک نوع عبوديّت براى ماست. در حالى که همه‌ى انسان‌ها با يکديگر مساوى هستند. «لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً»
9- انديشه‌ى آزاد و شخصيّت مستقل، شعار قرآن است. «لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً»
«1». تفسير مراغى.
جلد 1 - صفحه 533
10- اعراض و سرپيچى مخالفان نبايد در اراده و ايمان ما اثر بگذارد. «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»
11- هر مبلّغى بايد سرپيچى و اعراض مردم را پيش بينى کند تا مأيوس نشود.
«فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا ...»
12- پس از استدلال و برهان، جَدل را قطع کنيد. «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا ...»
13- بندگى خدا، نفى شرک و طرد حاکميّت غير خداوند، از ويژگى‌هاى يک مسلمان واقعى است. «اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»