تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلاَّ رَحْمَةً مِنَّا وَ مَتاعاً إِلى حِينٍ (44)
إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا: مگر که رحم کنيم بر ايشان بخشايشى از جانب خود و ايشان را از غرق نجات دهيم، وَ مَتاعاً إِلى حِينٍ: و بهرهمند سازيم ايشان را بهرهاى تا زمانى که اجل ايشان برسد.