تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا إِلى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ (50)
فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً: پس نتوانند نزد آن حال وصيت کردن با حاضران، وَ لا إِلى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ: و نه توانائى که بسوى اهل خود که غائبند باز گردند، يعنى ايشان را امان ندهند که از بازار به خانه روند و فورا به صداى نفخ صور هلاک شوند.