هر يک از دو گروه يهوديان و مسيحيان، ابراهيم عليه السلام را از خود مى‌دانستند و به قدرى بازار اين ادّعا داغ بود که قرآن در دو آيه‌ى بعد مى‌فرمايد: «ما کانَ إِبْراهِيمُ يَهُودِيًّا وَ لا نَصْرانِيًّا» اين آيه براى پوچى ادّعاى آنها مى‌گويد: چگونه شما ابراهيم را که قبل از تورات و انجيل بوده، تابع آن دو کتاب مى‌دانيد؟ کتابى که هنوز نازل نشده است، پيرو ندارد. آيا حاضر نيستيد اين مقدار هم فکر کنيد که لااقل حرف شما با تاريخ منطبق باشد.