1- در بهشت، بيکار نيست. «فِي شُغُلٍ» ( «شُغُلٍ» که با تنوين و به اصطلاح نکره آمده به معناى مشغلهاى است که کنه و عمق آن ناشناخته و وصفناپذير است.)
2- در بهشت، غم و اندوه نيست. «فاکِهُونَ»
3- در بهشت، زندگى بدون مرگ، سلامتى بى مرض، جوانى بى پيرى، عزّت بىذلّت، نعمت بى محنت، بقا بىفنا، خشنودى بى خشم و انس بى وحشت است. «فِي شُغُلٍ فاکِهُونَ»
4- در بهشت، تنهايى نيست. «هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ»
5- مسکن بهشتى آرامش بخش است. «فِي ظِلالٍ عَلَى الْأَرائِکِ»
6- نشستن بر تخت و صندلى، به نشستن روى زمين برترى دارد. «عَلَى الْأَرائِکِ مُتَّکِؤُنَ»
7- در بهشت بهترين تغذيه است. «لَهُمْ فِيها فاکِهَةٌ» (فاکهة به صورت نکره آمده تا علامت آن باشد که با ميوههاى آن چنانى پذيرايى مىشوند).
8- در بهشت محدوديّت نيست. «وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ» ( «يَدَّعُونَ» به معناى آن است که هر چه مىخواهى بخواه و تمنّا کن.)
9- معاد جسمانى است. (کلمات ميوه و همسر و تخت نشانهى آن است که در قيامت با همين جسم زندگى خواهيم کرد).
10- در بهشت رضا و سلامى با عظمت از خدا دريافت مىشود. سَلامٌ قَوْلًا ...
11- دريافت سلام الهى، آرزو و خواسته بهشتيان است. وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ سَلامٌ ...
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 550