جدايى گناهکاران از نيکوکاران طبق قانون عدل الهى است، که فرمود: مؤمن و کافر يکسان نيستند: «أَ فَمَنْ کانَ مُؤْمِناً کَمَنْ کانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ» «1» شايد هم مراد از جدا شدن، جدايى مجرمين از يکديگر و تنها شدن و به درد فراق گرفتار شدن باشد، همچون زندان انفرادى در دنيا که مجرمان را از يکديگر جدا مىکند.
«جِبِلًّا کَثِيراً» به جمعيّت زيادى گفته مىشود که همچون کوه عظمت داشته باشد. «2»
تفسير نور(10جلدى) ج7 550 ===نکته ها=== ..... ص : 550
اد از عبادت شيطان، اطاعت شيطان است، چنانکه در حديث مىخوانيم: «من اطاع رجلا فى معصية فقد عبده» «3» هر کس در گناه از کسى اطاعت کند، بندگى او را کرده است.