«حَنَف»، به معناى گرايش به حقّ و «جَنَف»، به معناى گرايش و تمايل به باطل است.
بنابراين «حَنيف» به کسى گفته مى‌شود که در مسير باشد، ولى بت‌پرستان آن را در مورد خود بکار مى‌بردند و مشرکان نيز «حُنفاء» خوانده مى‌شدند.
اين آيه، با آوردن کلمه‌ى «مُسْلِماً» در کنار کلمه‌ى «حَنِيفاً»، هم ابراهيم را از شرک مبرّا کرده است و هم کفر و شرک را انحراف و ناحق دانسته است. حضرت على عليه السلام فرمودند:
دين ابراهيم همان دين محمّد صلى الله عليه و آله بود. «1»
امام صادق عليه السلام در تفسير عبارت «حَنِيفاً مُسْلِماً» فرمودند: «خالصاً مخلصاً ليس فيه شى‌ء من عبادة الاوثان» ابراهيم شخصى خالص و برگزيده بود و در او ذره‌اى از پرستش بت‌ها نبود. «2»
«1». بحار، ج 12، ص 11.
«2». تفسير نورالثقلين؛ کافى، ج 2، ص 15.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 536