اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِلاّ عِبادَ اللّه‌ِ المُخلَصِين‌َ (40)
مگر بنده‌گان خداوند که خود را خالص کرده‌اند.
از کليه اينکه امراض و کثافات و پليديها خالص چيزي را ميگويند که هيچ داخلي نداشته باشد ايمان خالص آن عقيده و يقين است بجميع آنچه مدخليت در ايمان دارد از معرفة اللّه و توحيده بجميع اقسامه توحيد ذاتي صفاتي افعالي عبادتي نظري و عدله بهر سه قسم فعل قبيح و لغو و ظلم از او صادر نميشود
جلد 15 - صفحه 148
و نبوت که گفتيم در اعتقاد بنبوت بيست امر لازم است هشت امر در نبوّت عامه و 12 در نبوّت خاصه که ما در مجلد اول کلم الطيّب از صفحه 179 الي صفحه 389 بحث نبوت را کرده‌ايم و هم چنين در باب عدل و فروع عدل از صفحه 129 الي صفحه 177، 48 صفحه و در امر امامت و معاد و جميع ضروريّات دين و مذهب و ترک بدعت در دين و توهين بمقدّسات دين که تمام اينها مدخليت در ايمان دارد که اگر يک امر آن نباشد خالص نيست و عمل خالص آنکه جامع جميع شرائط صحّة تام الاجزاء خالي از منافيات و موانع و مبطلات باشد و نفس خالص آنکه داراي جميع اخلاق حسنه و صفات حميده و خالي از صفات خبيثه و اخلاق رذيله باشد و اينکه معني مصداق تام اتم آن معصومين هستند از انبياء و اوصياء و صلحاء و اتقياء آنهم بتفاوت درجات و مراتب حتي از ترک اولي و حتي ما زاد از ضرورت و لزوم از مباحات و درجه ادني آنکه با ايمان از دنيا رود که ايمانش خالص باشد و لو آلوده بمعاصي شده باشد که بالاخره براي ايمانش نجات پيدا شود و تدارک معاصي او يا بتوبه يا بعمل صالح يا بليات دنيوي يا حين الموت يا در قبر و عالم برزخ يا در صحراي محشر بشفاعت شفعاء و مغفرة الهي و شمول عفو پروردگار و گرفتاريهاي روز محشر شود و نجات پيدا کند.