تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَواکِهُ وَ هُمْ مُکْرَمُونَ (42)
فَواکِهُ: ميوه‌هاى متنوعه است که مقصود از خوردن آن تلذذ نفس است نه تغذى و حفظ صحت و بدل ما يتحلل، زيرا ابدان ايشان محفوظ از تغير و فتور و خلل و نقصان است. وَ هُمْ مُکْرَمُونَ: و ايشان بزرگواران و با تعظيم و تجليل باشند.