اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ إِذا مِتنا وَ کُنّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنّا لَمَدِينُون‌َ (53)
آيا شما تصديق ميکنيد که زماني که ما مرديم و گرديديم خاک و استخوان آيا محققا هر آينه ما جزا داده ميشويم.
کي انسان باور ميکند که يک مشت خاک مرده و استخوان پوسيده آدم شود و زنده شود و در صحراي محشر وارد شود و بپاداش عمل خود گرفتار گردد لکن غافل از اينکه اگر قيامت نباشد و دار جزاء نباشد اصلا خلقت اينکه عالم بالاخص خلقت بشر لغو و بي‌فائده بلکه قبيح ميشود که انسان بيايد در دنيا و يک عمر زحمت کشد نه روز راحت باشد و نه شب خواب راحت رود و قلبش هميشه مضطرب باشد و بجان يکديگر بيفتند و براي حفظ جان و مال و جاه و رياست و ازدياد آنها خون يکديگر را بريزند و جنگ و جدال بپا کنند و از دزد و جيب‌بر و ظالم و دشمن هميشه خائف باشند شما تصور ميکنيد يک مملکت اگر سلطان قاهر نداشته باشد و حبس و جرم و شکنجه نباشد و رعيت آزاد باشند چه اندازه فساد در مملکت روي ميدهد يک روز اگر اينکه پاسبانها نباشند در هر شهري شايد هزار تصادف واقع ميشود و هزارها تلفات رخ ميدهد و در هزارها خانه سرقت ميشود و هر که با هر که غرضي و عداوتي داشته باشد خون او را ميريزد و فسق و فجور و بي حيائي و بي غيرتي و بي عفتي رواج پيدا ميکند چنانچه ميفرمايد أَ فَحَسِبتُم أَنَّما خَلَقناکُم عَبَثاً وَ أَنَّکُم إِلَينا لا تُرجَعُون‌َ مؤمنون آيه 117 که اگر قيامت نباشد
جلد 15 - صفحه 154
دستگاه خلقت عبث ميشود و اصلا خداوند انسان را براي آن عالم باقي خلق فرمود نه براي دنياي فانيه چنانچه از امير المؤمنين است که ميفرمايد
خلقتم للبقاء لا للفناء
و آمدن در دنيا براي تکميل نفس و تحصيل قابليت براي فيوضات آن عالم است.