تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي لَکُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ (57)
جلد 11 - صفحه 122
وَ لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّي: و اگر نبود عطا و بخشش پروردگار من که مرا هدايت فرمود و از اغواى تو نگاهداشت، لَکُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ: هر آينه بودم از حاضر شدگان با تو و امثال تو در اين عذاب و عقاب، پس آن مؤمن بر سبيل توبيخ به همنشين خود گويد: