تفسیر نور (محسن قرائتی)
أَ فَما نَحْنُ بِمَيِّتِينَ «58» إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولى وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ «59»
(سپس از روى سرزنش به آن منکر جهنّمى يا از شدّت شادى به ياران بهشتى خود گويد:) آيا ما ديگر نمىميريم؟ مگر همان مرگ اوّلى (دنيا که گذشت) و ما ديگر عذابى نخواهيم شد؟