تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِلاَّ مَوْتَتَنَا الْأُولى‌ وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (59) إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولى‌: مگر مردن اول که در دنيا بود، وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ‌: و نيستيم ما عذاب کرده شدگان، زيرا محشور و مبعوث نخواهيم شد، اکنون ديدى هر چه اعتقاد داشتى و به من مى‌گفتى، خلاف بود و خدا ما را زنده گردانيد و تو را به درکه عذاب و مرا به درجه ثواب رسانيد. در اکثر تفاسير است که اين گفتار اهل بهشت باشد که به جهت اظهار سرور به دوام نعيم بهشت از روى تعجب با يکديگر گويند: ما را به غير از چشيدن موت دنيا موت ديگرى نخواهد بود و در اين بهشت مخلد خواهيم بود.