تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ (140) إِذْ أَبَقَ‌: ياد بياور زمانى را که قبل از نزول وحى الهى از ميان قوم بيرون رفت، إِلَى الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ‌: به سوى کشتى که مملو بود از مردمان و امتعه. نکته: اصل «اباق» در لغت به معنى گريختن بنده است از مولاى خود، و چون حضرت يونس عليه السلام بدون اذن پروردگار از شهر بيرون رفت، لذا تعبير به اباق در غايت حسن باشد، چون حضرت داخل و کشتى در ميان آب آمد، بايستاد، ملاحان گفتند بنده گريخته‌اى در کشتى باشد که از حرکت مانده. بنا به عادت سابقه که هر وقت بنده‌اى گريخته بود او را ميان آب انداختى، حضرت يونس فرمود: بنده گريخته منم. گفتند: حاشا تو بنده صالحى و آثار صلاح از سيماى تو هويداست، فرمود: من خود را بهتر از شما مى‌شناسم.