تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ خَلَقْنَا الْمَلائِکَةَ إِناثاً وَ هُمْ شاهِدُونَ (150)
أَمْ خَلَقْنَا الْمَلائِکَةَ إِناثاً: يا آنکه آيا ما آفريده‌ايم ملائکه را زنان، وَ هُمْ شاهِدُونَ: و حال آنکه ايشان حاضر بودند وقت خلق شدن آنان، يعنى چون ايشان نزد آفريدن ملائکه حاضر نبودند، چگونه حکم به انوثيت ايشان مى‌کنند.
بيان:
اطلاق انوثيت نه از روى معرفت و علم و شهود است بلکه از غايت جهل باشد، و گذشته از شرک مرتکب چند چيز ديگر شده‌اند که هر يک موجب خلود آنهاست در جهنم: 1- تجسم در باره ذات سبحانى، زيرا ولادت مخصوص است به اجسام. 2- تفضيل نفوس خود بر خالق سبحان، چه اخس جنسين را مخصوص او، و ارفع را براى خود اختيار کرده‌اند. 3- استهانت ملائکه که اکرم مخلوقات و اقرب بدرگاه سبحانى، زيرا به تأنيث ايشان قائل شده‌اند و حق سبحانه به جهت شناعت و فظاعت اين گفتار، ابطال و انکار ايشان در آيات کثيره فرمايد از جمله: