تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ (166)
وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ: و بدرستى که ما تسبيح کنندگانيم ذات خداوند به او تنزيه نمايندگانيم از آنچه سزاوار مقام ربوبى نيست. ابن عباس گفته در آسمان يک شبر يافت نشود مگر آنکه آنجا ملکى به تسبيح الهى مشغول است.
تتمه:
آيه «وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ» گرچه ظاهرش در حق ملائکه است، و لکن على بن ابراهيم قمى (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السلام فرمايد: اين آيه نازل شده در حق ائمه و اوصياء آل محمد عليهم السلام. «1» و نيز در آيه «وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ» حضرت صادق عليه السلام فرمايد: کنّا انوارا صفوفا حول العرش نسبّح فيسبّح اهل السّماء بتسبيحنا الى ان هبطنا الى الارض فسبّحنا فسبّح اهل الارض بتسبيحنا و انّا لنحن الصّافوّن و انّا لنحن المسبّحون: بوديم ما انوار صفوف زده در حول عرش، ما تسبيح مى‌نموديم.
پس تسبيح مى‌کردند اهل آسمانها به سبب تسبيح ما تا وقتى که هبوط نموديم بسوى زمين، پس ما تسبيح نموديم، پس تسبيح نمودند اهل زمين به سبب تسبيح ما. «2»
شأن نزول:
مشرکان مى‌گفتند اگر کتابى به ما نازل مى‌شد، ما از شرک دست برداشته منقاد مى‌شديم و اوامر و نواهى آن را اطاعت مى‌نموديم، چنانچه
«1» تفسير قمى (چ نجف 1387 ق) ج 2 ص 227 و 228.
«2» تفسير قمى (چ نجف 1387 ق) ج 2 ص 227 و 228.
جلد 11 - صفحه 168
جماعتى که پيش از ما بودند تورات و انجيل بر ايشان نازل شد ايمان آوردند.
چون قرآن که اشرف کتب سماوى است نازل شد ايمان نياوردند و بر کفر افزودند، حق تعالى حضرت رسالت را اخبار فرمود که: