1- يارى شدن انبيا، سنّت الهى است. «سَبَقَتْ کَلِمَتُنا»
2- آينده بشر با پيروزى انبيا و شکست دشمنان آنان است. «لَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنا»
3- عبوديّت و بندگى خدا، شرط رسيدن اوليا به مقام رسالت بوده است. «لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ»
4- پيروزى پيامبران و مکتب آنان بر ديگر مکاتب حتمى است. «إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ» (حرف «انّ» و حرف «لام» و جمله اسميه، نشانهى حتمى بودن است)
5- بندگى خدا، زمينهى دريافت نصرت الهى است. لِعِبادِنَا ... الْمَنْصُورُونَ
6- پيامبران و پيروان آنان لشگر خدا هستند و لشگر خدا قطعاً در همه صحنهها پيروز است. «إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ»