تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ (182)
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ: حقيقت هر ستايش و ثناى جميل و وصف جليل از ازل تا ابد مختص است مر ذات خداى را که مستجمع تمام صفات کماليه و منزه از کليه نقايص و سزاوار پرستش باشد آن خدائى که پروردگار عالميان است از ملائکه و جن و انس و نباتات و جمادات و غير آنها و تربيت کننده همه آنها است. مراد تعليم بندگان است که به چه کيفيت سلام گويند بر انبياء و به چه نوع حمد خدا را نمايند بر آنچه انعام فرموده از ارسال رسل و انزال کتب و توفيق ايمان و حسن عاقبت و غير آن.
تتمه:
چون اين سوره مشتمل است بر آنچه کفار مى‌گفتند نسبت به ذات سبحانى از اوصاف نالايق و اذيت رسولان از آنها، لذا ختم اين سوره فرمود بر تنزيه ذات خود از اوصاف مذکوره و تسليم رسولان به تحيات مرضيه و حمد بر عواقب حسنه، و از اين جهت آن را بر تسليم مؤخر داشته.
اصبع بن نباته از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت نموده: من اراد ان يکتال بالمکيال الاوفى من الاجر يوم القيمة فليکن اخر کلامه من مجلسه سبحان ربّک ربّ العزّة عمّا يصفون: هر که مى‌خواهد بر او بپيمايند مزد ثواب او را به پيمانه تمامتر، بايد آخر کلام او از مجلس او اين باشد «سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ تا آخر سوره.» «1»
«1» مجمع البيان ج 4 ص 463.
جلد 11 - صفحه 174
ج11، ص175
سوره سى و هشتم (ص)
اين سوره مبارکه مکى است.
عدد آيات:
هشتاد و هشت به عدد کوفى.
حروف آن:
هفتصد و سى و دو.
کلمات آن:
سه هزار و شصت و نه کلمه.
ثواب تلاوت:
عياشى- از حضرت باقر عليه السلام روايت نموده: هر که قرائت کند سوره (ص) را در شب جمعه، عطا شود از خير دنيا و آخرت آنچه عطا نشود فردى از مردم مگر پيغمبر مرسل يا ملک مقرب، و داخل فرمايد او را به بهشت با هر که دوست دارد از اهل بيت خود حتى خادمى که خدمت کرده او را و اگرچه نبوده باشد در جرگه عيال او و نه در حد کسانى که شفاعت کند در حق او. «1»
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ