کلمه «سعير» به معناى آتش برافروخته، يکى از نام‌هاى دوزخ است.
سابقه‌ى دشمنى شيطان با بشر ديرينه است:
پدرمان آدم را از بهشت بيرون کرد. «کَما أَخْرَجَ أَبَوَيْکُمْ» «1»
او دشمنى است که ديده نمى‌شود. «إِنَّهُ يَراکُمْ هُوَ وَ قَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لا تَرَوْنَهُمْ» «2»
او دشمن قسم خورده است. فَبِعِزَّتِکَ ... «3»
از هر سو به انسان حمله مى‌کند. مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ ... «4»
وسيله‌ى او براى انحراف مردم، وعده‌ى فقر و امر به فحشاست. «الشَّيْطانُ يَعِدُکُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُکُمْ بِالْفَحْشاءِ» «5»
او جز با دوزخى کردن مردم راضى نمى‌شود. «يَدْعُوا حِزْبَهُ لِيَکُونُوا مِنْ أَصْحابِ السَّعِيرِ»
امام صادق عليه السلام فرمود: «اگر شيطان دشمن است، پس غفلت از او چرا؟» «6»