تفسیر نور (محسن قرائتی)
«79» ما کانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْکِتابَ وَ الْحُکْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ کُونُوا عِباداً لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لکِنْ کُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ
هيچ (پيامبر و) بشرى که خداوند به او کتاب و حکم و نبوّت داده است، حقّ ندارد به مردم بگويد: به جاى خدا، بندگان من باشيد. بنابراين (شما دانشمندان اهل‌کتاب به طريق اولى چنين حقّى نداريد، بلکه بايد) به خاطر سابقه‌ى آموزش کتاب و تدريسى که داريد، ربّانى باشيد.