نکته‌های تفسیر نور

امتياز پيامبران بر ديگران آن است که هر قدر بر تعداد ياران و مقدار قدرتشان افزوده شود، مردم را بيشتر به بندگى خدا دعوت مى‌کنند، و هرگز راه توحيد را عوض نمى‌کنند و تأکيد و هشدارشان بيشتر مى‌شود. امّا دعوت کننده‌هاى سودجو، در ابتدا با قيافه‌اى مقدّس مآبانه ودلسوزانه کار را شروع مى‌کنند، ولى پس از رسيدن به مسند قدرت، استبداد و خودمحورى را پى‌ريزى مى‌کنند. جلد 1 - صفحه 548 در روايات آمده است که به بردگان خود، «عَبدى» نگوييد، بلکه «فَتى‌» بگوييد و بردگان نيز به مولاى خود «ربّى» نگويند، بلکه «سَيّدى» بگويند. «1» اگر انبيا نبايد پرستش بشوند، حساب ديگران روشن است. اگر مواهب معنوى عامل عبوديّت نشود، حساب زرق و برق مادّى روشن است. «رَبّانيّين» جمع «رَبّانى» به کسى گفته مى‌شود که پيوند او با خدا محکم باشد و در فکر اصلاح و تربيت ديگران باشد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: درباره من دو گروه هلاک شدند: 1. پيروان افراطى که مرا از حدّ بشرى بالا بردند. 2. دشمنان بى‌انصاف که پيامبرى مرا قبول ندارند و من از هر دو گروه بيزارم. حضرت عيسى عليه السلام نيز اين هشدار را براى پيروان خود گوشزد کرده بود و نظير اين معنا را در نهج‌البلاغه از حضرت على عليه السلام نيز شاهد هستيم. همچنين فرمودند: «لاتَرفعونى فَوق حقّى فانّ اللّه تعالى اتّخذَنى عَبداً قبل ان يَتّخذَنى نَبيّاً» مرا از آنچه هستم بالاتر نبريد، همانا خداوند پيش از آنکه مرا پيامبر قرار دهد، بنده آفريده است. سپس اين آيه را تلاوت فرمودند. «2» رسول‌خدا صلى الله عليه و آله درباره‌ى اين آيه فرمودند: هيچ مرد وزن مسلمان، آزاد يا بنده‌اى نيست مگر آنکه حقّ واجبى از خداوند بر گردن اوست و آن اينکه قرآن را فراگيرد و در قرآن تفکّر کند. «3»