پیام‌های تفسیر نور

1- آشنايى با مشکلات ديگران، مايه‌ى تسلّى انسان است. «إِنْ يُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کَذَّبَ» 2- انبيا، بهترين ابزار هدايت را با خود داشتند. «البينات- الزبر- الکتاب» 3- تکذيب انبيا از روى عمد و لجاجت و با علم و آگاهى از محتواى دعوت آنان بوده است. کَذَّبَ الَّذِينَ‌ ... جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْکِتابِ الْمُنِيرِ 4- قهر خداوند، بعد از اتمام حجت است. جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ‌ ... ثُمَّ أَخَذْتُ‌ 5- بيان قهر و قدرت خداوند در کيفر کفّار، مايه‌ى تسلّى مؤمنان و پيروان حقّ است. «ثُمَّ أَخَذْتُ» 6- قهر خداوند، گاهى در دنياست. «ثُمَّ أَخَذْتُ الَّذِينَ کَفَرُوا» (کفّار گمان نکنند رها و مورد غفلت هستند.) 7- کفر، عامل هلاکت است. «أَخَذْتُ الَّذِينَ کَفَرُوا» 8- مانور قدرت، لازم است. عذاب کافران، هراس‌انگيز و شگفت‌انگيز بوده است. «فَکَيْفَ کانَ نَکِيرِ» 9- از سرنوشت جوامع کفرپيشه عبرت بگيريد. «فَکَيْفَ کانَ نَکِيرِ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 493