در کنار وعدههاى بهشت، وعيدهاى دوزخ بيان مىشود تا ميان بيم و اميد تعادل باشد.
اهل دوزخ دو تقاضا دارند، يک بار مىگويند: «لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّکَ» «1» خدا ما را مرگ دهد تا راحت شويم. خداوند مىفرمايد: «لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا» در دوزخ مرگى در کار نيست که دوزخيان بميرند و از عذاب نجات يابند؛ بار ديگر مىخواهند لااقل تخفيفى به آنان داده شود: «يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ» «2» اين آيه مىفرمايد: «لا يُخَفَّفُ» تخفيفى در کار نيست.