پیام‌های تفسیر نور

1- جانشينى انسان در زمين بايد عامل شکر باشد نه کفر. جَعَلَکُمْ خَلائِفَ‌ ... فَمَنْ کَفَرَ (شما نيز رفتنى هستيد و ديگران جانشين شما خواهند شد، در اين چند روز دنيا کفر نورزيد.) 2- کفرِ انسان به ضرر خود اوست و ضربه‌اى به خدا نمى‌زند. «فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ» 3- کفّار، کفر خود را به گردن نياکان يا جامعه نياندازند. «فَمَنْ کَفَرَ فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ» 4- خطرات و آثار کفر محدود نيست و هر لحظه گسترش مى‌يابد. لا يَزِيدُ الْکافِرِينَ‌ .. إِلَّا مَقْتاً ... إِلَّا خَساراً 5- کفر به خودى خود، عامل خسارت است، گرچه کافر عمل فاسدى انجام ندهد. «لا يَزِيدُ الْکافِرِينَ کُفْرُهُمْ إِلَّا خَساراً» 6- بيان خطرات گناه، عاملى براى بازداشتن گناهکار است. «مَقْتاً- خَساراً»