تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ قالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَکْبَرُوا بَلْ مَکْرُ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ إِذْ تَأْمُرُونَنا أَنْ نَکْفُرَ بِاللَّهِ وَ نَجْعَلَ لَهُ أَنْداداً وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ وَ جَعَلْنَا الْأَغْلالَ فِي أَعْناقِ الَّذِينَ کَفَرُوا هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا ما کانُوا يَعْمَلُونَ «33»
و زيردستان به مستکبران گويند: بلکه (مايه‌ى گمراهى ما) نيرنگ شب و روز (شما بود)، آن گاه که ما را فرمان مى‌داديد به خدا کفر ورزيم و براى او همتايانى قرار دهيم. و همين که عذاب را مشاهده کردند پشيمانى خود را پنهان نمودند. و ما در گردن کسانى که کفر ورزيدند غل‌ها قرار داديم، آيا جز آن چه عمل مى‌کردند جزا داده مى‌شوند؟