بارها در قرآن اين سخن به ميان آمده که انبيا از مردم مزد و پاداشى نمى‌خواستند، در سوره‌ى شعرا از آيه 100 تا 180 اين مطلب از قول پيامبران مختلف تکرار شده است، امّا پيامبر اسلام در دو مورد تقاضاى اجر و مزد کرده است: يک بار فرمود: «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى» «1» من مزدى جز مودّتِ اهل بيتم از شما نمى‌خواهم. و بار ديگر در آيه 57 سوره‌ى فرقان فرمود: «قُلْ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا» من براى رسالتم از شما مزدى نمى‌خواهم، جز آن که مى‌خواهد راهى به سوى خدا انتخاب کند.
آيه مورد بحث، جمع بين آيات فوق است که پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله مى‌خواهد اعلام کند: اگر من از شما مزدى درخواست مى‌کنم و مى‌گويم اهل بيتم را دوست بداريد، به خاطر آن است که فايده‌ى اين مزد به خود شما بر مى‌گردد. «فَهُوَ لَکُمْ» زيرا کسى که به اهل بيت معصوم پيامبر اکرم عليهم السلام علاقه‌مند باشد از آنان پيروى مى‌کند و هر کس از رهبران معصوم پيروى کند از راه خدا پيروى کرده است. «إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا»، پس فايده اين مزد به خود ما برمى‌گردد مثل معلّمى که به شاگردش بگويد من مزدى از شما نمى‌خواهم جز آنکه درس مرا خوب بخوانيد که فايده اين امر به خود شاگرد بر مى‌گردد.