1- جزع و فزع و استمداد مشرکان، مشکلى از آنان حل نمىکند. «فَزِعُوا فَلا فَوْتَ» مشرکان پناهگاهى ندارند.
2- هر کافرى در لحظهى احساس خطر ايمان مىآورد ولى چه سود. (ايمان انتخابى ارزش دارد نه اضطرارى.) «أُخِذُوا مِنْ مَکانٍ قَرِيبٍ- قالُوا آمَنَّا»
3- مرگ هر جا که آمد فوراً انسان را مىگيرد. «مَکانٍ قَرِيبٍ»
4- عقوبت مشرکان از همين دنيا آغاز مىشود. «مَکانٍ قَرِيبٍ»
5- برگشت به دنيا و جبران گذشتهها راهى دور و ناممکن است. «مَکانٍ بَعِيدٍ»