تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ «17»
چون رسول متضمن معنى رسالت است که به معنى قول باشد، از اين جهت بعد از اين ذکر «أن» تفسيريه نموده:
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا: يعنى سخن اينست که بگوئيد بفرست با ما، بَنِي إِسْرائِيلَ:
بنى اسرائيل را، يعنى دست از ايشان بازدار تا با ما به زمين شام آيند و در فلسطين توطن کنند که مسکن پدران آنها بوده.
مفسرين نقل نموده‌اند که فرعون چهارصد سال بود که سيصد هزار بنى اسرائيل را به بندگى گرفته بود، پس موسى و هارون به فرمان حضرت سبحان به درگاه فرعون آمده و مدت يک سال آنجا اقامت کردند و به جهت بى‌اهميتى و بى‌اعتنائى، هيچکس سخن موسى و هارون را نرسانيد. آخر يک روز دربان به سراى فرعون رفت و گفت: دو مرد يک سال است که بر در
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 434 و 435 چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 403
سراى، وطن نموده و مى‌گويند: ما رسولان خداى عالميان هستيم. فرعون گفت: بياوريد ايشان را تا ساعتى با ايشان مزاح و ظرافتى کنيم.
بعضى گفته‌اند: فرعون را مسخره‌چى بود، روزى در ميان مسخرگى خود گفت: دو نفر هستند که از من ديوانه ترند، زيرا مدت يک سال است که بر در سراى، وطن نموده و دعوى پيغمبرى مى‌کنند. چون فرعون شنيد متغير شد و گفت: چه مى‌گوئى؟! گفت: شنيدى. گفت: ايشان را در آريد تا ببينم چه کسند. ايشان را آوردند، فرعون موسى را شناخت. «1» تفسير برهان- از حضرت صادق عليه السّلام: مبعوث ساخت خدا موسى را به سوى فرعون، پس آمد به در خانه او و اجازه خواست، اذن نداد، پس عصاى خود را به در زد، درها بهم خورده باز شد، داخل بر فرعون و اخبار نمود که من رسول خدايم، بفرست با من بنى اسرائيل را. «2»