پیام‌های تفسیر نور

1- هرچه دلايل هدايت، بيشتر و روشن‌تر باشد، کفر و بى‌اعتنايى به آنها خطرناک‌تر است. «کَيْفَ يَهْدِي ... لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» 2- علم و ايمان اوّليه کافى نيست، پايدارى و تداوم ايمان و عمل لازم است. زيرا خطر ارتداد، همواره انسان را تهديد مى‌کند. «کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ» 3- گروهى از مسلمانان، در زمان پيامبر اکرم مرتدّ شدند. «کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ» 4- پشت کردن به حقّ، منطق و عقل، رسول و بيّنه، ظلم است و سبب خارج شدن از مدار الطاف الهى مى‌گردد. «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» 5- سنّت خدا آن است که ظالمان را هدايت نکند. «وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» (جمله «لايهدى» نشانه استمرار عمل و سنّت الهى است.) 6- توبه وبازگشت، براى مرتدّ بسيار مشکل است. «کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ... وَ اللَّهُ لا يَهْدِي ...» 7- کافران ناآگاه، از کفّار آگاه، به هدايت نزديک‌ترند. «جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي‌ جلد 1 - صفحه 557 الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» 8- برخوردارى از هدايت الهى و يا محروم شدن از آن، به دست خودماست. «لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ»