نکته‌های تفسیر نور

قرآن مى‌گويد: دعواى انبيا با مخالفانشان بر سر ربوبيّت خداوند يعنى مديريّت و قانونگذارى خداوند و لزوم اطاعت از دستورات اوست وگرنه مخالفان آنان، اللّه را به عنوان خالق جهان قبول داشتند. سخن کسانى که امروز مى‌گويند: دين از سياست جداست، همانند سخن کسانى است که مى‌گويند: حساب آفريدن جهان به اراده خداوند از حساب اداره کردن آن جداست. (خداوند خلق کند، ولى ما حکومت کنيم) قرآن و عقل، حقّ ربوبيّت و تکليف کردن و اطاعت شدن را تنها از کسى مى‌داند که خالق است، نه ديگران. کسى که آفريد مى‌داند چه قانونى وضع کند. «أَ لا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ» «1» بعضى جمله‌ى‌ «إِنْ کُنْتُمْ مُوقِنِينَ» را اين گونه معنا کرده‌اند که موسى گفت: من مى‌دانم که سؤال شما براى فهميدن نيست، بلکه براى طفره رفتن است، ولى اگر شما در جستجوى حقيقت باشيد، در نظم ونظام هستى فکر کنيد، ربوبيّت ويکتايى او را خواهيد فهميد.