تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ رَبُّکُمْ وَ رَبُّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِينَ «26»
حضرت موسى عليه السّلام التفات به قول او ننموده و سر رشته سخن خود را از دست نداده بر سبيل استظهار در تأکيد حجت و تکرير آن:
قالَ رَبُّکُمْ: گفت ديگر باره: خداى من آفريدگار و پروردگار شماست.
وَ رَبُّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِينَ: و پروردگار پدران پيشين شماست. اين کلام عدول است از اظهر آيات به اقرب آن به ناظر و اوضح آن بر متأمل تا زود آن را دريابند و به معرفت صانع و خالق خود اقرار کنند، زيرا ممکن نيست کسى توهم کند که اين صفت خلاقيت غير ذات سبحانى را باشد، و شک نمايد در افتقار خود به مصور حکيم. و ذکر پدران پيشين را نمود تا معلوم ايشان شود که فرعون در روزگار پيشين نبود تا خداى ايشان باشد، پس پروردگار شما همان آفريدگار ايشان است.