فرعون با موسى چند نوع برخورد کرد:
الف: تحقير: «أَ لَمْ نُرَبِّکَ فِينا وَلِيداً» آيا ما تو را بزرگ نکرديم.
ب: استهزا: «لَمَجْنُونٌ» تو ديوانه هستى.
جلد 6 - صفحه 311
ج: تهديد: «مِنَ الْمَسْجُونِينَ» تورا زندانى مى‌کنم.
د: تهمت سحر: «لَساحِرٌ عَلِيمٌ» تو ساحر هستى.
ه: تهمت توطئه: «يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَکُمْ» تو قصد شورش دارى.
در آيات مربوط به گفتگوى موسى با فرعون، حرفى از هارون نيست و اين به خاطر آن است که موضع رسمى بايد از طرف رهبر تعيين شود.
مراد از جمله «فَما ذا تَأْمُرُونَ»، فرمان مشورتى است. چون مشاوران نظر خود را در قالب امر و فرمان مى‌گفتند. مانند: «أَرْجِهْ وَ أَخاهُ» به موسى وبرادرش فرصت بده وبه زندان نيفکن.
حضرت موسى و فرعون در مورد زمان و مکان مراسمِ مقابله‌ى ساحران با موسى، با يکديگر به توافق رسيدند. «لِمِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ»
از مردم خواسته شد تا در مکان و زمان موعود حاضر شوند، زيرا اين حضور و اجتماع باعث مى‌شد تا موسى و هارون احساس تنهايى کنند و ساحران نيرو گيرند و غوغاسالارى تبليغاتى به راه اندازند.
اطرافيان بى‌اراده و متملّق، حتّى در کلمات تقليد مى‌کنند. جمله‌هاى «لَساحِرٌ عَلِيمٌ» و «يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَکُمْ مِنْ أَرْضِکُمْ» در اين دو آيه از زبان فرعون است، ولى در سوره‌ى اعراف آيات 109 و 110، همين کلمات از زبان اطرافيان اوست و حتّى حرفى کم و زياد نکرده‌اند.