تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ نَعَمْ وَ إِنَّکُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ (42) قالَ نَعَمْ وَ إِنَّکُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ‌: گفت فرعون آرى مزد باشد شما را، و بدرستى که آنگاه باشيد از جمله نزديک شدگان به من، يعنى مقربان درگاه و خاصان بارگاه من باشيد، و اول کسى که بر من وارد شود شما، و آخر کسى که بيرون رود شما باشيد. مراد آنکه شما جليس من و معزز نزد من باشيد، پس ساحران گفتند: اگر موسى بر ما غالب شود و سحرهاى ما را باطل کند، مى‌دانيم که آنچه او آورده است از قبيل سحر نيست و از راه حيله و مکر نباشد، به او ايمان مى‌آوريم و تصديق او خواهيم کرد. فرعون گفت: اگر موسى بر شما «1». تفسير الصافى، ج 4، ص 35، به نقل از قمى، چاپ سعيد مشهد. جلد 9 - صفحه 419 غالب شود، من نيز او را تصديق نمايم با شما و لکن جمع کنيد مکرها و حيله‌هاى خود را. پس وعده کردند در روز عيدى که داشتند، موسى عليه السّلام حاضر شود در آن روز؛ چون آفتاب بلند شد، فرعون جميع ساحران و ساير اهل مملکت خود را جمع کرد و قبه‌اى براى او ساخته بودند که ارتفاعش هفتاد ذراع بود و ملبس به فولاد کرده بودند، و آن فولاد صيقلى شده که هرگاه آفتاب بر آن قبه مى‌تابيد شعاع آفتاب و لمعان آن فولاد، کسى را ياراى نظر کردن به سوى آن نبود. پس فرعون و هامان در آن قصر نشستند که نظر کنند به موسى و ساحران. و حضرت موسى عليه السّلام به آسمان نظر مى‌نمود و منتظر وحى پروردگار بود، چون ساحران حال موسى را مشاهده کردند، به فرعون گفتند: مردى مى‌بينيم که متوجه آسمان است و سحر ما به آسمان نمى‌رسد، ما ضامن دفع سحر اهل زمين شده‌ايم براى تو، و معجز آسمانى را چاره نتوانيم نمود. پس در برابر موسى صف کشيدند و گفتند: اى موسى، تو اول مى‌اندازى سحر خود را يا ما بيفکنيم.