اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا آمَنّا بِرَب‌ِّ العالَمِين‌َ (47)
گفتند سحره بعد از اينکه بسجده افتادند که ايمان آورديم به پروردگار جميع عوالم.
بسيار مورد تعجب است چون غير سحره هم بسياري ايمان آوردند از بني اسرائيل و غير آنها لکن از ترس فرعون علنا اظهار نمي‌کردند و اينکه سحره با اينکه در چنگال فرعون بودند و به اجبار و اکراه آنها را وادار بسحر کرده بود علنا بدون خوف و تقيه اظهار کردند که ما ايمان آورديم.
(قالُوا آمَنّا) آنهم چه ايماني که حاضر شدند که دست و پاي آنها را قطع کنند و بدار بزنند و دست از ايمان بر ندارند که درجه اعلاي ايمان است مثل ايمان اصحاب ابي عبد اللّه که عينا ميديدند مرگ را مقابل چشم خود حتي سينه خود را مقابل تيرها ميگرفتند که به بدن مطهر ابي عبد اللّه اصابت نشود حتي مثل عابس که لباس از خود دور ميکرد که سنگ بر روي بدن بخورد از طرف دشمن و واقعا تا يک نفر از آنها باقي بود نگذاشتند يک تير به بدن ابي عبد اللّه اصابت کند. ايمان موقعي که رسوخ در قلب کرد ديگر زوال پذير نيست.