1- طاغوتها حرکتهاى مردمى را ناچيز مىانگارند. «لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ»
2- منحرف کردن افکار مردم، شيوهاى طاغوتى است. «لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ»
3- طاغوتها بدانند که مورد تنفّرند. «وَ إِنَّهُمْ لَنا لَغائِظُونَ»
4- بغض و خشم نسبت به طاغوتها و تبرّى از آنان، لازمهى ايمان به خداست.
«وَ إِنَّهُمْ لَنا لَغائِظُونَ»
5- کاخها ابدى نيست، ظلم کليد زوال قدرت است. فَأَخْرَجْناهُمْ ...
6- فرعونيان در مصر داراى تمدّن بودند. «وَ کُنُوزٍ وَ مَقامٍ کَرِيمٍ»
7- يکى از سنّتهاى الهى، جايگزين کردن مستضعفان به جاى مستبکران است.
«کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها بَنِي إِسْرائِيلَ»
8- ثروتها، کاخها و باغهاى فرعونيان، به بنىاسرائيل رسيد. «اورثنا»
9- خروج فرعونيان به دنبال بنىاسرائيل، يک تدبير الهى براى غرق شدن آنان بود. «فَأَخْرَجْناهُمْ- فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ»
«1». تفاسير مجمع البيان و کبير فخررازى.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 321