تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (67) إِنَّ فِي ذلِکَ‌: بدرستى که در انجاى موسى و قوم او و اهلاک فرعون و احزاب او، لَآيَةً: هر آينه علامتى است روشن و دلالتى هويدا بر قدرت ذات يگانه سبحانى. وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌: و نبودند بيشترين قوم فرعون گرويدگان، زيرا از تمام قبطيان از مردان جز حزقيل که مؤمن آل فرعون بود کسى ايمان نياورده بود، و او با حضرت موسى از مصر بيرون آمده بود؛ و از زنان، آسيه زن فرعون و زنى که راهنمائى کرد بر تابوت يوسف عليه السّلام. يا بيشتر قوم متنبه نشدند بر اين آيه عظيمه و ايمان نياوردند، اما قوم فرعون همين يک مرد و دو زن ايمان آوردند، و اما بنى اسرائيل هم از موسى سؤال رؤيت و اکثر گوساله‌پرست شدند؛ پس اى پيغمبر، از ايمان نياوردن قوم اندوهناک مباش که تابع اسلاف خود هستند که هر چند حجج بينه و دلايل ساطعه ببينند، ايمان نمى‌آورند.