نکته‌های تفسیر نور

بعد از حضرت موسى که نامش بيش از 130 مرتبه در قرآن آمده، نام حضرت ابراهيم، جلد 6 - صفحه 325 بيش از ديگر پيامبران در قرآن آمده است. بر اساس روايات مراد از کلمه‌ى «أب» در اين آيه، آذر عموى ابراهيم است. زيرا امکان ندارد که پدرِ پيامبرى همچون ابراهيم کافر باشد. از نظر لغت نيز به مربّى و جدّ و پدر زن نيز «أَب» گفته مى‌شود. در آيه 133 سوره بقره مى‌خوانيم که فرزندان يعقوب به پدرشان گفتند: «نَعْبُدُ إِلهَکَ وَ إِلهَ آبائِکَ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ» با اينکه يعقوب فرزند اسحاق است، در اين آيه هم به جدّ (ابراهيم) و هم به عمو (اسماعيل)، أَب گفته است. تقليد از اهل علم و دانشمندان، گاهى وسيله‌ى تکامل و رشد و ترقّى است؛ «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ» «1»* و فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ‌ ... «2» ولى از عوام وسيله‌ى تحجّر و جمود است. «إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا»* زيرا پايبندى بى‌چون و چرا به سنّت‌ها و آداب ملّى و قومى، سبب تخدير جامعه و سدّ راه فکر و نوآورى و مانع شناخت حقيقت است. چون حضرت ابراهيم مورد ستايش همه‌ى گروه‌هاى يهودى و مسيحى است، بيان تاريخ او براى اهل‌کتاب زمان پيامبر و همچنين مسلمانان، درس‌آموز خواهد بود. کلمه‌ى «رأيتم» از ريشه‌ى «رأى» و «رؤيت» است. بنابراين «رأيتم» هم شامل ديدن با چشم مى‌شود و هم نگريستن با عقل.