تفسیر نور (محسن قرائتی)
«91» إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ کُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى بِهِ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ
همانا کسانى که کفر ورزيدند و در حال کفر (بدون توبه) مردند، اگر چه زمين را پر از طلا کرده و به عنوان فديه و باز خريد (از عذاب) بدهند، هرگز از هيچ يک از آنان پذيرفته نمىشود. آنان را عذابى دردناک است و برايشان هيچ ياورى نيست.