تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِذْ نُسَوِّيکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ (98) إِذْ نُسَوِّيکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِينَ‌: وقتى که برابر و مساوى ساختيم شما را در ستايش و پرستش به پروردگار عالميان. حاصل آنکه به خدا قسم ما در گمراهى آشکارا بوديم وقتى که شما مخلوق عاجز ضعيف پست را با خالق قادر قاهر عالى در ستايش و بندگى، برابر داشتيم، و حال آنکه به هيچ وجه تناسب و ربطى در ميان نبوده، بلکه نهايت گمراهى است مخلوق را پرستش نمودن، چه جاى آنکه آن را با بندگى و ستايش خالق برابر داشتن، البته چنين گمراهى، واضح و مبين، و محتاج به اقامه برهان و دليل نخواهد بود، و عقل سليم حاکم بر آن باشد.