تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ أَنَا إِلاَّ نَذِيرٌ مُبِينٌ (115)
إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ: نيستم من مگر ترساننده آشکارا، يعنى من مبعوث شدهام به دعوت مکلفان خواه اغنيا و خواه فقرا.
تنبيه: اين کلام در حکم علت عدم طرد است، يعنى مرا فرستادهاند تا بندگان را بترسانم از کفر و معاصى، چه عزيز و با اقتدار باشند، يا ذليل و بىمقدار، پس چگونه سزاوار باشد که طرد فقرا نمايم به جهت طلب پيروى اغنياء؛ يا نيست بر من مگر ترساندن شما؛ ترساندنى بيّن به برهان واضح، پس جايز نباشد مرا که طرد فقرا نمايم براى استرضاى شما. «1»