تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ حِسابُهُمْ إِلاَّ عَلى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ (113)
إِنْ حِسابُهُمْ إِلَّا عَلى رَبِّي: نيست حساب باطن ايشان مگر بر پروردگار من که مطلع است، و بر آن و بر حقايق قلوب بندگان آگاه است. لَوْ تَشْعُرُونَ: اگر شعور داريد که خداى تعالى عالم الغيب و الشهاده مى‌باشد، پس هر آينه دانيد قول مرا در اين باب، و ليکن جاهليد و از معارف بهره‌اى نداريد و مى‌گوئيد آنچه نمى‌دانيد. قريش نيز به همين طريق سلوک نموده به اصحاب حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله طعن زدند، و پيروان انبيا نيز داراى اين صفت بودند، چنانکه «هرقل» پادشاه روم از أبو سفيان پرسيد از پيروان حضرت، أبو سفيان گفت:
ايشان ضعفاى مردم و فرومايگانند. هرقل گفت: هميشه تابعين انبيا چنين بوده‌اند. حاصل آنکه چون قوم نوح عليه السّلام پيروان او را به بى‌مقدارى و پستى طعن زدند، آن حضرت به فرمايش «لو تشعرون» ردّ اعتقاد آنها فرمود و انکار آنکه مؤمن را رذل گويند، اگرچه فقيرترين مردمان باشد در مرتبه و پست‌ترين مردمان در حسب و نسب باشد «1»، بلکه نظر الهى به ايمان و تقوى و طاعت است، و لذا مؤمن احترام و اکرامش واجب و اهانت و توهين او مبارزه با خداى تعالى باشد.
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 465، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 459