تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَکَ وَ اتَّبَعَکَ الْأَرْذَلُونَ (111)
پس قوم نوح عليه السّلام در مقام انکار برآمده:
قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَکَ: گفتند در جواب نوح: آيا ايمان آوريم و تصديق کنيم تو را، وَ اتَّبَعَکَ الْأَرْذَلُونَ: و حال آنکه پيروى تو کرده‌اند سفلگان و بى‌قدران و فرومايگان که نه حسب دارند و نه نسب و نه مال و نه جاه، زيرا اهل صنايع پست و خست مى‌باشند. ابن عباس گفته: مراد آنها بافندگان بودند. و نزد بعضى حجام، و نزد بعضى کفشدوزان بودند. حاصل آنکه قوم نوح به جهت سخافت عقل و قصور رأى خود، نظر بر حطام دنيا نموده پيروى اين جماعت فقرا و ضعفا را مانع پيروى ايمان خود دانستند، و اين امر را دليل بر بطلان ايمان و پيروى قول حضرت نوح عليه السّلام تصور نموده و به اين قول اشاره کردند به آنکه پيروى فقرا و ضعفا از روى نظر و بصيرت نيست، بلکه به طمع مال و جاه به ظاهر موافقت نموده اما در باطن مخالف هستند. «1»