«رِيعٍ» به معناى دامنه‌ى کوه و تپه است. «مَصانِعَ» دژ و قصر محکم و بلند را گويند. و کلمه‌ى «بطش» به معناى گرفتن با قهر و غلبه و قدرت است.
در اين آيات، قرآن از اصل ساختمان سازى در دامنه‌ى کوه و ساختن دژ و داشتن قدرت
جلد 6 - صفحه 349
انتقاد نمى‌کند. آنچه مورد انتقاد است، هدف‌هاى نامقدّس، «تَعْبَثُونَ» و خيال‌هاى واهى، «لَعَلَّکُمْ تَخْلُدُونَ» و تجاوز از اعتدال است. «جَبَّارِينَ»
در روايات مى‌خوانيم: يکى از ياران رسول اکرم صلى الله عليه و آله بر بام خانه‌اش قبّه‌اى ساخته بود.
حضرت از ديدن آن ناراحت شد. صاحب خانه چون چنين ديد، قبّه را خراب کرد. رسول خدا بار ديگر که قبّه را نديد، پرسيد: قبّه چه شد؟ گفتند: همين که صاحبش ديد شما ناراضى هستيد آن را خراب کرد. پيامبر فرمود: «ان کل بناء وبال على صاحبه الا ما لا بد منه» هر ساختمانى که مورد نياز نباشد، در قيامت وبال صاحبش خواهد بود. «1»