پیام‌های تفسیر نور

1- سابقه و رفتار نياکان، دليل حقّانيّت نيست. «إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ» (در صورتى که مراد از «هذا»، رفتار مشرکان باشد) 2- تقليد نابجا و تعصّب، مانع پندپذيرى است. سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ‌ ... إِنْ هذا ... 3- انحراف نياکان، زمينه‌ى انحراف نسل‌هاى بعدى است. «إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ» 4- گاهى بت‌پرستى و هر رفتار ديگر، جزو جوهره‌ى انسان مى‌شود. (کلمه‌ى‌ «خُلُقُ» به معناى روحيّه‌ى ثابت است) 5- بت‌پرستان، انحراف خود را با شيوه‌ى نياکان توجيه و از خود سلب مسئوليّت مى‌کردند. «وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ» 6- سرنوشت انسان به دست خود اوست. «فَکَذَّبُوهُ فَأَهْلَکْناهُمْ» 7- از تکذيب و هلاکت ديگران عبرت بگيريد. «لَآيَةً» 8- اکثريّت، شما را فريب ندهد. حقّ را در زيادى جمعيّت جستجو نکنيد، ملاک شناخت حقّ و باطل، کميّت نيست. «وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌6، ص: 353