تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَذَرُونَ ما خَلَقَ لَکُمْ رَبُّکُمْ مِنْ أَزْواجِکُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عادُونَ (166)
وَ تَذَرُونَ ما خَلَقَ لَکُمْ رَبُّکُمْ: و مى‌گذاريد و دست باز مى‌داريد آن را که آفريده است براى استمتاع شما پروردگار شما، مِنْ أَزْواجِکُمْ: از زنان شما. اين بيان «ما» مى‌باشد اگر مراد به آن جنس زن باشد، يا براى تبعيض اگر مراد عضو مباح باشد از زن، بنابراين تعريض باشد به آنکه ايشان مثل اين عمل با زنان خود مى‌کنند، و چون اين امر در نهايت شناعت و قباحت است، از اين جهت فرمود:
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عادُونَ: بلکه شما گروهى هستيد در گذشتگان از حد شهوت که با وجود ازواج، به مباشرت مردان ميل داريد، و ساير مردمان بلکه همه حيوانات به اين ميل نکنند. يا از افراط کنندگانيد در جنس معاصى که از جمله آن اين عمل شنيع است. يا معنى آنکه سزاوار آنست که به عدوان موصوف شويد به جهت ارتکاب شما به اين جرم عظيم. «2»